x

x

vrijdag 3 oktober 2014

Weeral op reis?!

't Is duidelijk, mijn kinderen leiden (lijden?) een ander leven dan datgene dat ik gekend heb.

Als ik toen ik klein was op vakantie ging met mijn ouders... dan was dat plezant. Ik was echt super-blij! Of het nu een wandelweekend was met vakantiegenoegens, een speelweekend met de oud-leiding van de Chiro of een reis naar Oostenrijk. 't Speelde gene rol. We gingen op vakantie, en op vakantie gaan dat was luxe, dat was plezant. Ik nam op mijn 17de voor het eerst het vliegtuig en ik herinner me dit hoogtepunt uit mijn leven nog zo! Mijn kinderen kunnen de tel niet meer bijhouden.

Mijn kinderen gaan net een tikkeltje vaker op vakantie dan ik als kind. Naar mijn gevoel zijn ze op dat gebied verwend. Maar zij denken daar echt wel anders over!

'Oh nee, gaan we nu weer weg?' 'Ik wil niets gaan bezoeken!' 'Kunnen we nu nooit eens gewoon thuisblijven?' 'Nu heb ik niets aan mijn weekend gehad!' 'Ik wil zelf beslissen wat ik tijdens mijn vrije dagen doe!' of 'Ik wil niet weer een liggende boedha of een stomme tempel gaan bekijken, hoor!' zijn maar enkele van de vele protesten die ik de laatste dagen, naar aanleiding van onze trip dit weekend naar Georgetown, Penang, heb mogen aanhoren.

Gisterenavond moesten we naar de receptie voor de unify-day van Duitsland. Toen we om 22uur terug thuiskwamen, was Sam huilend in haar bed nog steeds wakker. 'Omdat ze echt niet op vakantie wil gaan!'.

Tja...

Maar ik hoorde gisteren dat we niet de enige zijn... Kinderen van vrienden met al oudere tienerkids willen met hun ouders 'niet meer op vakantie gaan als het een bestemming in Azië betreft, want 'wat vinden ze nu eigenlijk zo interessant aan al die rijstvelden???'

Tja...

dinsdag 30 september 2014

Eerste schooldag

Zoals gebruikelijk namen we ook dit jaar een kiekje van de kids op hun eerste schooldag:


Vorig jaar was alles nog nieuw voor Roos en Sam. Ze kenden er niks of niemand. Ze wisten niet hoe het schoolgebouw in elkaar stak, ze kenden de kinderen noch de leerkrachten en bleven daardoor een beetje aan mijn rok hangen 's ochtends.

Dat was wel een verschil met nu. Ze vlogen er meteen in en begonnen volle bak te spelen. Oef! :-D


Anthierens... tja, dan ben je echt wel de eerste van de klas. Vooraan in de rij dus! (In tegenstelling tot Wuyts... met die naam vloog ik altijd helemaal achteraan...)



Ondertussen werden er in de Franse school verkiezingen gehouden. Kinderen die klasafgevaardigde wilden worden, konden zich voor de officiële verkiezingen kandidaat stellen. Allemaal heel ernstig en serieus, net als in het 'echte leven'. 

Vorig jaar stelde Roos zich kandidaat. Maar naast die van haarzelf, had ze slechts 1 andere stem. Ik legde haar uit dat het normaal is dat je weinig stemmen haalt als je nieuw bent in een school. Niemand kent jou... dus gaat ook niemand voor je stemmen. Het kon haar maar matig troosten.

Toch ging ze de uitdaging opnieuw aan... mijn moedige meid. En ook Sam ging er voor. Beiden stelden ze zich kandidaat.

Vorige week woensdag werd dus een spannende dag: verkiezingsdag! Net echt, met stembureaus met gordijntjes, stembussen enz.

Ik had 's middags twee dolgelukkige kids, want ze werden beiden verkozen! Als dat niet leuk voor ze is!

Dress code

Voor verschillende events, zijn er hier verschillende 'dress codes'. Voorschriften over hoe je gekleed moet gaan. Meestal staat die genoteerd op de uitnodiging. Dat kan gaan van 'casual' tot 'smart casual', van 'formal' tot 'national dress'.

Jochen moest laatst naar de Merdeka Day Parade. Te vergelijken met de militaire parade zoals we die kennen op de nationale feestdag in Brussel. Het is gebruikelijk om daarvoor een 'batik' aan te doen. Dat is een traditioneel Maleisisch hemd, vaak erg kleurrijk en op een typische manier geverfd.


Bij aankomst van een nieuwe ambassadeur in een land, gaat die altijd zijn 'geloofsbrieven'* overhandigen. Jochen vergezelde de ambassadeur en moest daarvoor een 'pitteleer' dragen. Aangezien we zulks niet in de kast hebben hangen, heeft hij er voor de gelegenheid eentje gehuurd.


chique jongen

*Geloofsbrieven zijn twee documenten van een buitenlands staatshoofd, die een ambassadeur na diens aanstelling aan de Koning aanbiedt. In de eerste brief staat dat de voorganger van de ambassadeur teruggeroepen is. Uit de tweede brief blijkt dat de diplomaat gemachtigd is om namens zijn staatshoofd of regering te spreken. Deze brief bevestigt ook de goede relaties tussen beide landen.