Het leven kabbelt voort.. ook in India

Op Allerheiligen zijn we in Lodi Garden gaan picknicken. Heel gezellig. Knap park trouwens, met 15de eeuwse tombes. Al zouden die tombes dringend gerenoveerd moeten worden.
Het was zondag en veel scouts-groepen speelden in het park. Op een bepaald moment kreeg een bende meisjes ons Sammeke in het oog, en zijn we echt moeten vluchten. Op de duur zag je geen Sammeke meer staan, ze was volledig omsingeld!



Daarna gingen we richting speeltuin in Jor Bagh, een expat- en rijke Indiërswijk. Mama had er een mooie speeltuin gezien en had de kids beloofd dat we er naartoe zouden gaan. Jammer jammer, deze speeltuin blijkt enkel toegankelijk te zijn voor de bewoners van de wijk. Gelukkig lieten ze ons voor één keertje binnen. Roos en Sam vonden het in elk geval geweldig. In België is een speeltuin evident. In India is het dat niet.



Mama besloot daarom het heft in eigen handen te nemen en de tuin om te toveren tot een wannebe-speeltuin. Even later werden een glijbaan, een schommeltuig en een reuze-trampoline geleverd. Joepieeeeee!




Het safety-net van de trampoline is nog niet in orde, constructiefoutjes (tja, incredible India). We wachten daarom op drie nieuwe palen, die zouden eerstdaags moeten arriveren. Vooral mama kijkt er naar uit, aangezien zij nu altijd zelf safety-net moet spelen.



Op Allerzielen ging onze chauffeur van start. Hij valt erg goed mee: is een rustige, respectvolle chauffeur. Al is het wel wennen aan zijn houding in die zin dat hij zeer gedienstig is en er op staat om je portier voor je open te doen.
Onze wagen is al lichtjes gehavend. Tja, incredible India. Op een goeie ochtendspitsdag stonden we voor een rood licht te wachten. Naast ons stond een autobus (of wat daar nog van overschoot) nogal redelijk kort tegen ons. Toen het groen werd, kwam die bus steeds dichter en dichter rijden. En toen 'baf', tegen onze spiegel. Uitwijken was geen optie, gezien iedereen sowieso erg kort tegen elkaar rijdt. Regelmatig zie je hier zelfs auto's rijden met ingeklapte zijspiegels, da's ruimtebesparend...
Voila dus, auto 2 weken oud... krasje op de spiegel... Nelson, de chauffeur, bleef er heel kalm onder (maar goed, het is dan ook zijn wagen niet). Ik zat daar te schreeuwen 'aaaaaaah' in de auto. Maar zo is dat hier. Niemand die het vreemd vindt (buiten ik dan) om tegen iemands wagen te rijden, iedereen rijdt nadien gewoon verder... 'Iets gebeurd?' Ik heb me dan ook voorgenomen om me in die dingen niet meer druk te maken, al is dat niet gemakkelijk voor een perfectiebeest als ik.

Op 7 november moesten we naar een huwelijksfeest van een medewerker op de ambassade. Het feest vond plaats op een farm, aan de rand van Delhi. Jammer genoeg was het een super-smogdag. De eerste keer dat wij er zo één meemaakten hier in Delhi. Jochen had 's ochtends alle ramen open gezet, 'effe verluchten'. Hij stapte naar buiten en naar aanleiding van de geur vroeg hij aan de driver 'wie er hier een vuurtje aan het stoken was'. Die man keek even naar mijn wellicht naïeve echtgenoot en zei toen 'smug, sir'. Jochen terug naar binnen. Raampjes terug dicht. En de 'smug' is er de ganse dag gebleven. Ik vraag me zelfs af hoe de foto's van hun huwelijk zullen zijn, je zag 's avonds echt geen steek meer voor ogen. En toen we 's nachts thuiskwamen proefde ik de uitlaatgassen werkelijk in mijn mond. Ik vond het zeer confronterend te beseffen dat ademen plots niet meer zo gezond blijkt te zijn...

Ondertussen werd ik bestuurslid van de Nederlandse vereniging en heb ik het penningmeesterschap op mij genomen. Benieuwd wat dat zal geven.

Roos werd voor het eerst uitgenodigd om te gaan spelen bij een vriendinnetje van haar klas, Philipine. Ze was echt dolgelukkig.

15 november was het dag van de dynastie en was er een grote drink op de residentie van de ambassadeur. Het was een fijne avond met overvloed aan Belgische bieren: Hoegaerden, Leffe, Stella,...

19 november hielden we zelf onze eerste receptie (lees housewarming) voor de federale collega's op de ambassade. Het was erg gezellig, al is mama blij dat haar vuurdoop achter de rug is.

Normaal gezien zouden we ondertussen al naar de Taj Mahal zijn geweest, maar dat is helaas niet kunnen doorgaan. De trein was volgeboekt en met de wagen gaan was blijkbaar geen optie. We hebben nog geen nummerplaat. In Delhi is dat geen probleem, we rijden gewoon zonder rond. Maar blijkbaar kan je zo de staat Delhi wel niet uit. Jammer, maar we hebben het dus nog tegoed! Het werd nu verzet naar het weekend van de 12de december.

Laatst ging ik Sam afhalen op school. Op een bepaald moment aan een nogal druk kruispunt stond er een mega-olifant voor het rode licht te wachten. Het was echt een irreëel doch geweldig zicht. Voor de Indiërs leek dit zeer normaal te zijn, geen kat van de motorrijders die ernaast stonden, keek op. Ik vond het echt schitterend en vooral jammer dat de kinderen er niet bij waren. Want zó vaak kom je dat hier toch ook weer niet tegen. Aapjes daarentegen des te meer. Ik las op een forum zelfs over apenplagen. Op de aan de rand van Delhi gelegen farmhouses zouden ze er echt last van hebben. Zo schreef een vrouw dat ze op een bepaald ogenblik haar keuken binnenkwam en er een aap rustig iets uit haar ijskast aan het kiezen was. Stel u voor, om je een aap te schrikken.

Vorig weekend kwam de Dalai Lama spreken over het leven in Tibet, hier in Delhi aan een universiteit. Op de ambassade hadden ze er ook een uitnodiging voor ontvangen, dus wij er naartoe. We hadden de trip wat onderschat en kwamen net te laat aan. Toen we de overvolle zaal binnengingen, kondigde hij juist het einde van zijn Engelstalige speech aan. De rest was in het Tibetaans. Geen jota van begrepen, maar goed, het deed wel iets om de man in het echt te zien.



Eergisterenavond waren de kindjes nog een beetje naar een filmpje aan het kijken op de TV. Ze waren heel flink en erg stil. Tot mama en papa plots 'klink klink klink' hoorden en even achter de zetel gingen piepen... Tja, mayonnaise moet maar zo lekker niet zijn. En eum, nog even vermelden, de pot was... op! Puik werk, Sammie!



Dit weekend hebben we een echte thanksgiving-party bij een Amerikaan thuis. We zijn dan ook heel erg benieuwd en kijken er naar uit. Ook heeft Sam sportdag van haar schooltje. Het wordt een heus optreden waar ook de ouders op zijn uitgenodigd. Ze lieten er speciaal joggings voor maken, zodat al de kindjes die dag hetzelfde gekleed zullen gaan. Ik hoop alleen dat Sammeke niet zal wegsmelten, want voor ons lijkt het meer op een ski-pak. Tja, voor de Indische kindjes is dat 'lekker warm' maar voor ons Sammeke is dat 'lekker zweten'. Sam zal deelnemen aan de loopwedstrijd. Benieuwd wat dat gaat geven! Ik vraag me eigenlijk af of je wat Sammeke doet al lopen kan noemen. Ik denk dat wat zij doet nog eerder onder de discipline van het snelwandelen valt, gezien er op geen enkel ogenblik 2 voeten tegelijkertijd van grond komen.

Voor de rest bereiden we ons voor op de komst van Sinterklaas. Die zal hier op 5 december arriveren om dan terug naar België te kunnen overvliegen zodat ie op tijd daar is om er de pakjes uit te delen. Het huis werd al versierd met een prachtige Sint-slinger. Vanavond zullen de brieven worden geschreven. In het huis klinken regelmatig Sint-hits. En dan... wordt het aftellen...

Toevallige getuigen van Guru Purab

Hip Hip Hoera! We hebben een chauffeur aangeworven. Sinds onze nieuwe wagen op de oprit stond, kwamen de sollicitanten spontaan toegestroomd. Na een beetje een selectie te hebben gemaakt op basis van hun CV en na een paar gesprekken, hebben we Nelson David de job gegeven. Toen Jochen bij het ondertekenen van het contract zei dat hij met Diwali de plaatselijk zeer gekende 'Diwali-bonus' (soort dertiende maand) zou krijgen, zei de man: 'No thanks, sir, you can give me a Christmas-bonus, I'm a christian'. Was dat schrikken. We waren even vergeten dat er hier ook gewoon christenen zijn... In elk geval start de man maandag, vanaf dan is het gedaan met de taxi's, ricksjaws en het voortdurende onderhandelen over tarieven en prijzen. Vanaf dan bollen we gewoon rond in onze nieuwe Mahindra Xylo.

Na de monsoon is het muggenmelk-smeren-geblazen. Er heerst hier nu gevaar voor het oplopen van dengue. Ikzelf had er nog nooit van gehoord. Het is een ziekte die verspreid wordt door muggen. Je kan er echt verschrikkelijk ziek van zijn en voor kinderen is het soms zelfs levensbedreigend. Er zou hier nu een ware plaag zijn en we hebben het ook kunnen ondervinden. Een vrouw die we hier leerden kennen was echt heel ernstig ziek: dengue. Ze belandde zelfs in het ziekenhuis voor een bloedtransfusie. Ze was te zeer verzwakt, had veel te weinig witte bloedcellen en bloedplaatjes. Dinsdagavond kregen we telefoon met de vraag welke onze bloedgroep is. Wij konden haar niet helpen, maar gelukkig was er een bekende waarmee de bloedgroep wel matchte. Die man is dan om 3 uur 's nachts bloed gaan geven om de zieke uit de nood te helpen. Het was even schrikken en het brengt je plots in de realiteit. Het deed ons beseffen dat dingen als medische zorg hier echt wel niet zo evident zijn als in België. In elk geval liggen de kindjes nu (hopelijk veilig) onder hun klamboe en smeren we zowel overdag als 's avonds met deet-houdende sprays en crèmes. De zieke is nu weer een beetje beter, ze moet wel nog veel rusten en is ook nog heel erg moe. We wensen haar heel veel beterschap toe!

Woensdagnamiddag kwam de Nederlandse speelgroep bij ons op bezoek. Er werd lekkers op de tafel gezet voor mama's, papa's, nanny's en kids. Er werd gebabbeld en gespeeld. Het was erg gezellig en de kinderen vonden het geweldig om vriendjes bij hen thuis te kunnen ontvangen.





Vrijdagvoormiddag gingen we langs bij Caitlin, Dorian en Arthur. Die had mama aan de schoolpoort leren kennen. Dorian gaat ook naar de Franse school, maar zit een jaartje lager dan Roos in de petite section. Caitlin, de mama, is Amerikaanse en haar man is Fransman. Ze arriveerden ongeveer gelijk met ons in Delhi. Caitlin is echt een fijne down-to-earth madam waar mama een fijne babbel mee had. De kinderen vonden het geweldig om samen met Dorian in diens speelkamer te spelen. Ze wilden niet meer mee naar huis en dat is meestal een goed teken.
Die namiddag spraken we opnieuw af met enkele mama's en kids van de Nederlandse speelgroep. Deze keer in Lodhi Garden, een park in New Delhi. Roos kreeg er van moedige mama Saskia een initiatie cricket. De kinderen konden er ook naar hartelust rondhollen en opnieuw genoten ze. Saskia blijkt trouwens een professionele celliste te zijn. Ze introduceerde de cello in de Indische muziek. We beluisterden enkele van haar stukken op het internet en het lijkt ons echt wel meer dan de moeite te zijn. We gaan dan ook zeker eens een van haar optredens bijwonen!





Vandaag vertrokken we opnieuw richting Old Delhi. Het weer is nu echt fantastisch en ideaal om zulke uitstappen te maken.
Speciaal voor de kinderen namen we een autoricksjaw. In hun ogen is dat trouwens een 'snelle taxi'.
We lieten ons afzetten aan Jama Masjid. Deze keer hadden we het een beetje deftig getimed en konden we ze wél bezoeken. Echt de moeite. We deden onze schoenen uit, mama kreeg een kleed om (ook al had ze een lange broek en een tshirt met mouwtjes aan), we betaalden 200 roepies per fototoestel en konden toen naar binnen gaan. Gelukkig hadden we geen GSM's met fototoestel op, anders moesten we daar ook voor betalen. Voor mensen is de inkom gratis maar voor fototoestellen dus niet.



We beklommen eveneens de 130 trappen van de minaret. Niet evident met 2 kleine kinderen, vertel het dus maar niet verder aan de grootouders, ssssht! Maar je hebt vanuit het topje een prachtig zicht over Old Delhi en we konden dus niet aan de verleiding weerstaan...





Na het bezoek aan de grootste moskee van India doken we de stad in. Old Delhi. Wat we daar zagen valt met geen woorden te beschrijven. Incredible India is hierbij nog een zwaar understatement. Drukte, vuil, overal elektriciteitsdraden, vervallen gebouwen, paard en kar, mannen die tientallen kilo's aan goederen op hun hoofd dragen, stoffige lucht, duizenden kleine shops die werkelijk al-les verkopen tot plastiek kranen in fluokleur toe, overvol-geladen karren worden voortgeduwd tot aan hun bestemming, streetfoodkraampjes allerhande, geitjes op de straat, 'verse kip'(levend te koop), onbekende geuren, mannen die voor een aantal roepies met ijzeren staafjes je oren uitkuisen, barbers, stikkers die nog aan de slag gaan met een antieke Singer naaimachine,'wegers' die zitten te wachten tot er iemand voor een roepie zich op hun weegschaal komt wegen,... we keken onze ogen uit maar genoten ook wel van de vele indrukken.







Met de fietsricksjaw maakten we een toertje en vervolgens lieten we ons afzetten op Chandni Chawk, de Brussel Nieuwstraat van Old Delhi. Alles zat vandaag mee, want zonder dat we het wisten was er een parade naar aanleiding van Guru Purab. Guru Purab wordt gevierd door de Sikhs tijdens de volle maan na Diwali. Het is de geboortedag van goeroe Nanak, de stichter van het Sikhisme. Sam kreeg een bloemenkrans rond haar hals. Er werd snoep allerhande gegooid naar de kinderen (het meest vettige vond ik de groene 'delhi-jelly') en er werd gratis eten uitgedeeld. Papa en mama waren echt onder de indruk, de kinderen vooral gelukkig met al het lekkers.







Op een bepaald ogenblik moesten de kinderen 'pipi doen, mama!'. Tja, daar sta je dan in Old Delhi. Gelukkig bevonden we ons toen net aan een metro. We daalden af en zagen inderdaad een toilet. Klein detail: je moest eerst met je vervoersbewijs langs slagboompjes en langs detectoren passeren alvorens je daarvan gebruik kon maken. We smeekten de politieagenten om ons even te laten passeren. Aanvankelijk zonder succes, maar na wat aandringen (en nadat de kinderen hen eens goed in de ogen keken) was het ok en mochten we binnen zonder ticketje. Mama kreeg de badge van een politieagent en liet dan toch nog het alarm afgaan, maar dat namen we er wel bij.

Morgenvroeg gaat Jochen voetballen en gaan we een bezoekje brengen aan de zondagse tweedehandsboekenmarkt. Nadien beloofden we de kinderen te gaan picknicken in het park om vervolgens een beetje te gaan spelen in een (piepkleine) speeltuin. Het belooft dus een iets rustigere dag te worden.

Laatste nieuwtjes

Mama en papa zijn ondertussen 2 jaar getrouwd. Mama en de kids bakten een chocoladetaart en plantten er kaarsjes op. De kinderen vonden het geweldig om papa te verrassen bij zijn thuiskomst 's avonds!



Diwali hebben we niet echt gezien. Gehoord des te meer. Niet te doen hoe het hier u-ren geknald heeft. Het leek wel oorlog. De ganse nacht door werd er vuurwerk afgeschoten. Jochen was met Sammeke in de tuin een kijkje gaan nemen. De volgende ochtend zagen onze witte lakens zwart van het roet dat in zijn haren terecht was gekomen. Stel u voor!
Zelf zijn we niet naar Old Delhi gegaan. Het zou naar horen zeggen niet ongevaarlijk zijn, zeker met kleine kinderen. Dus toch maar het zekere voor het onzekere genomen en gewoon gezellig thuis gebleven.

Onze gordijnen werden gebracht en opgehangen. Je zou verwachten dat men langskomt met een kleine van, met alle gordijnen en de nodige spullen om die op te hangen, maar nee. 2 mannen kwamen op een simpele scooter aangereden met kilo's en meters witte gordijnen onder de arm, verpakt in plastic. Voor de rest hadden ze niks bij zich: geen ladder, geen gerief, nada. Ze hadden blijkbaar ook super-vuile handen, want nadat ze de gordijnen hadden opgehangen, stonden er op onze muren, gordijnen en plafonds overal zwarte vingerafdrukken. Zucht.

Het gordijn van onze slaapkamer was niet overal volledig verduisterend. De gordijnen van de living waren 5 cm te kort. Zucht.

Toen er een week later 2 andere mannen op een scooter aankwamen om ze terug mee te nemen om bij te werken, hebben we dat voor de gordijnen van de living toch maar zo gelaten, uit schrik om onze witte gordijnen zwart terug te krijgen (en een droogkuis heb je hier wel, maar blijkbaar werken die hier met een soort petroleum en krijg je je spullen achteraf niet altijd heelhuids terug... hebben we ons toch laten wijsmaken...).

Maar eind goed - alles redelijk goed dus.

Ondertussen hebben we onze wagen. Al is ook dat weer een heel gedoe geweest. Dit vooral doordat we hier geen bankrekening hebben en we via kredietkaart moesten betalen. Het duurde even voor onze betaallimiet voldoende hoog kon gebracht worden. Meestal betalen ze hier via cheque of gewoon cash. De mensen komen dan de garage binnen met een gigantische stapel geldbiljetten. Net zoals in de stripalbums. Dat gaat dan door een telmachine en zo 'flap flap flap' wordt de hele hoop nageteld. Maar zo veel cash bij elkaar krijgen, zou gezien we hier dus geen bankrekening hebben, een eeuwigheid duren (zo'n 50 dagen naar de bankautomaat lopen) en was dus geen optie.

Toen Jochen de auto ging afhalen, kreeg hij van de verkoper ook uitleg over alles. Dit is in India de gewoonte, aangezien men hier zelf de handleidingen niet leest wanneer men iets koopt. In elk geval zei de verkoper hoe je de pinkers moet gebruiken, hoe je de lichten aandoet, hoe je sproeivloeistof kan gebruiken, hoe de airco werkt enz. Op een gegeven moment zei hij: "This is for your sunglasses." en hij opende een compartimentje in het dak. En het klepje ging mooi open en er sprong een veer uit 'ploing'. Klepje kapot. Nog geen seconde met de wagen gereden. Incredible India! Nadat hijzelf, een compagnon en vervolgens de mechanieker er niet in slaagden om het veertje dat 'ploing' deed terug op zijn plaats te zetten, werd maar meteen gekozen voor drastische maatregelen: bovencompartiment losgeschroefd en kwamen ze met een nieuw onderdeel van een andere stockwagen aandraven. Voila, nieuw ding erin gezet, alles weer tiptop na zo'n 20 minuten.

De verkoper gaf nadien uitleg over de achterkant van de wagen. Onze wagen is namelijk een 8-seater en dus dien je te weten hoe je de achterbanken dient weg te klappen. Hij toonde Jochen ook waar de gevarendriehoek zit. Hij opende daarvoor een plastieken deurtje aan de linkerzijkant van de wagen. Toen hij het wou sluiten deed het ding het echter niet meer. Eerst wat gemorreld aan het plastieken slotje, Na 10 seconden zei de man 'Mmm', 'zette de deur tegen' en voila, ook opgelost. Tot dan toe dus nog geen seconde met de wagen gereden. Incredible India! Jochen stond er bij, keek ernaar, en moest zich inhouden om geen lachbui te krijgen. De situatie was op de duur hilarisch.

Gelukkig hebben we geen full option maar een basic car gekozen. Die opties zouden toch binnen de kortste keren aan diggelen liggen. Maar goed, daar maken we ons voorlopig niet meer al te druk in. Je moet nu eenmaal onthecht geraken aan materiële dingen, ook al zijn ze gloednieuw, anders krijg je een zenuwinzinking.

We sloten ons aan bij een Nederlandstalige kinderspeelgroep en de Nederlandstalige vereniging.

Het eerste is een groepje mama's dat om de beurt een speelnamiddag thuis organiseert. Er worden dan lekkere dingen op tafel gezet voor de mama's en de kids. Al het speelgoed wordt bovengehaald en de kinderen (van 0 tot 5) kunnen dan gezellig samen spelen. Voor Roos was het super om nog eens Nederlands te kunnen praten met andere kinderen... om de andere kinderen te kunnen verstaan terwijl ze met hen speelt. Roos en Sam genoten ervan en mama vond het ook geweldig om wat te kunnen tetteren met echt fijne Nederlandse dames. Vanaf nu gaan we daar dus elke woensdagnamiddag naartoe.

De Nederlandse vereniging (de naam spreekt voor zich) organiseert allerlei activiteiten voor Nederlandstaligen.





Gisteren was er de jaarlijkse sportdag. Dit ging door aan de Nederlandse ambassade. Er zijn daar een zwembad en een tennisveld. De kinderen en mama hebben er (in het voor mama al veel te koude) zwembad wat geploeterd. Papa nam deel aan de ping-pong- (single), badminton- (dubbel) en tenniswedstrijd (dubbel).



Met succes, want hij heeft 2 zilveren plaatsen behaald! Alleen in het badminton liet hij het een beetje afweten. Papa toch!

's Avonds was er Lays-chips à volonté (Lays was sponsor) en een heerlijk buffet met frietjes en runds(!)burgertjes. Het was dus een meer dan geslaagde dag!

De Nederlandse vereniging organiseert ook het jaarlijkse sinterklaasfeest. Naar het schijnt zou dat echt indrukwekkend zijn. De sint komt hier (zoals blijkbaar ook in Nederland) op 5 december aangewandeld, niet op zijn schimmel maar wel op een olifant. We zijn alvast erg benieuwd wat dat zal worden!

Mama is deze week met Sam weer op 'schooltjesjacht' gegaan. Met resultaat. Vóór we naar 'Little pearls' (vergeef me de naam) reden zei Sammeke nog: 'Jam wil ni na jool'. Nadat we er een rondleiding hadden gekregen zei ze dat mama mocht vertrekken en dat 'Jammeke op jool zou blijven'.
Ze beschikken er over een geweldige infrastructuur (speeltuinen, ploeterbad, zandbak, poppenhuis, computerklas, ballenbad, dansruimte, fitnessruimte,...) en communiceren ook erg vlot. Kortom, we voelden ons er echt wel goed bij. Vanaf 1 november zal ze daar starten en dus dagelijks van 9 tot 13 uur naar school gaan.
De voertaal is er Engels. De juffen zijn allemaal Indische dames in een sari gehuld. Heel veel kindjes zijn Indisch en spreken ook Hindi onder elkaar. Sam zal er dus vooral Engels, maar toch ook wat woordjes Hindi kunnen leren. Geweldig toch.

Roos heeft nu een weekje verlof. Er zal hier bij gevolg weer heel wat geknutseld en gekokkereld worden de komende dagen.





Het komt voor haar echt welgelegen. Ze was de laatste dagen erg moe en had vorige week woensdag dan ook een crisismoment gehad op school. Aangrijpend.

Verder zijn we nu op zoek naar een chauffeur, zodat we met onze wagen ook echt kunnen rondrijden (handig).
Het weer is hier voor het ogenblik zeer aangenaam. Overdag een lekker zomers temperatuurtje en 's avonds een beetje frisser. Echt fijn om in de tuin te zitten. De kinderen kunnen nu ook ten volle genieten van hun ploeterbadje.



In België werd dit weekend de klok een uurtje teruggedraaid. In India gebeurt dat niet. Vanaf nu zitten wij dus 4,5 uur voor op België.

Heel veel groetjes en tot de volgende keer!