Welkom moeke en vake!

Kerstavond vierden we bij de consul thuis, samen met nog een hele hoop anderen. Het was gezellig en het eten smaakte. Kerstdag brachten we in ons eigen stekje door, samen met een bevriend koppel en hun twee kleine kids. We hebben er allen van genoten! Al is het toch niet de Kerst die je in België met je familie doorbrengt. Toen mama via skype contact had met het thuisfront, rolden er toch wel enkele, weliswaar subtiele, traantjes over haar wangen.
Ook wat de kerstsfeer betreft is het hier heel anders. Geen kerstshopzondagen, geen pakjesjagers (of mensen die heel India moeten afzoeken naar cadeautjes, stel u voor tante Mimi, heel India), geen verlichte straten, geen ijzige koude... Al kan je in India wel super-kitschie kerstversiering kopen. Het is er soms zo over, dat het weer mooi of beter, grappig wordt.

Gelukkig konden we snel aftellen naar de aankomst van moeke en vake in India. Ze arriveerden 's nachts, waardoor de kinderen hen pas 's ochtends rond de nek konden vliegen. Maar het werd een heel blij weerzien. Ze verwenden ons al meteen met heeeeeel veel lekkers: salami, gerookte eendenborstfilet, chocolade, nog niet door de warmte versuikerd snoepgoed, foie gras, kaas, speculoos, koekjes van Jules De Strooper,... Geweldig om eens iets anders bij je boterham te eten dan choco en honing.
Vele dingen die ze anders gewoon per mail of via skype vernamen, konden ze nu zelf ondervinden. Stroompannes, stof, smog,... ook al wisten ze ervan, het leek hen toch nog steeds te verbazen.

De eerste dagen verkenden we Delhi een beetje: tombes, moskee, park, speeltuin,...



Moeke had de eer om mee te gaan shoppen op INA-market, waar de kippen vers voor je geslacht, gepluimd en gefileerd worden... vlak naast het open riool en tussen de zwermen vliegen. Njammie. In elk geval kan je niet ontkennen dat je vlees vers is! Namita verwende de gasten met haar specialiteit: momo's. Dit zijn gevulde deeghapjes, te vergelijken met ravioli's. Echt su-per-lekker!

Nieuwjaar werd zeer stilletjes gevierd, we waren het zelfs bijna vergeten. Snel trokken we nog een fles champagne open. En dan snel in bed, want de volgende dagen zouden we doorbrengen in Udaipur.

Op nieuwjaarsdag namen we om 9:30AM het vliegtuig richting Udaipur. Het is een prachtig stadje gelegen in de deelstaat Rajasthan aan onder andere Lake Pichola, met heel veel paleizen gebouwd door verschillende Maharana's. Het is een zeer romantische stad en wordt ook wel eens het Venetië van Rajasthan genoemd. De stad werd als decor gebruikt voor de opnames van de Bondfilm Octopussy.

We deden een boottochtje op het meer, enerzijds omdat de kinderen dit geweldig vonden, anderzijds om een beetje van het prachtige uitzicht te kunnen genieten alsook een zicht te krijgen op de stad.


Daarna bezochten we de Jagdish Temple, een hindoetempel gewijd aan Vishnu.


Vervolgens hadden we zin in iets lekkers en nestelden we ons op het dakterras van een van de vele haveli's (herenhuizen): Mewar Haveli. Het uitzicht was adembenemend en het weer super. Lekker in het zonnetje konden we genieten van een heerlijk fris Kingfisher-biertje (hoewel, biertje... het waren flessen van 650ml) of een cola. De kinderen dolden er op de kussens, speelden verstoppertje en kleurden in hun kleurboekjes.


Daarna wandelden we nog even tot op een nabijgelegen sfeervolle ghat om vervolgens te gaan eten in ons hotel Jaiwana haveli. We aten lekker Indisch eten en daarna gingen de vrouwen naar bed.



De mannen maakten nog een avondwandeling en schoten enkele sfeervolle kiekjes.


De volgende ochtend moesten we vroeg uit de veren om naar Mount Abu te vertrekken per toeristentaxi. Onderweg stopten we eerst nog in Kumbhalgarh op 84 km van Udaipur om er een kijkje te nemen naar het prachtige 15de eeuwse ommuurde fort, gebouwd door Rhana Kumbha.



Het was zeer afgelegen, desolaat en gelegen op 1100 meter hoogte. Dat maakte het des te indrukwekkender. De muur zou met zijn 36 kilometer na die van China de langste van de wereld zijn. Het was echt adembenemend. De kinderen vonden het vooral leuk om er met moeke en vake verstoppertje te spelen. We aten er nog een hapje en stapten toen terug in de auto richting Mount Abu. Het was nog zo'n 150 km rijden en het werd nog een hele trip over hobbelige en bochtige wegen. Sam haar maagje was hier duidelijk niet tegen bestand. Ze zag meteen lijkbleek met alle gevolgen van dien.

De volgende stop was Ranakpur. Hier bevindt zich de 15de eeuwse marmeren Jain-tempel, de Chaumukha Mandir, opgedragen aan Adinath.


Het Jaïnisme is een kleinere doch zeer oude godsdienst. Jaïnisten hebben extreem veel respect voor het leven. In die zin dat ze bijvoorbeeld een doekje voor hun mond dragen zodat ze niet per ongeluk een vlieg zouden kunnen inslikken. Ze eten geen knolgewassen zoals aardappelen en ajuinen, omdat die ook nog leven kunnen geven aan een plant. Je mag hun tempels niet in met lederwaren, lederen schoenen, gordels of portefeuilles. Tevens zijn menstuerende vrouwen niet welkom, als je in die situatie toch zo'n tempel durft binnengaan 'then you will suffer'. Maar de tempels zijn werkelijk het bezoeken waard. Ze zijn prachtig, zeer gedetailleerd. De tempel in Ranakpur is uiterst groot. Hij telt 1444 zuilen waarvan er geen 2 dezelfde zijn. De koepel is immens en echt heel mooi.



En dan verder richting Mount Abu. Onderweg kwamen we nog prachtige typisch Indische individuen tegen.




Onze chauffeur was erg moe en had moeite om niet in te slapen achter zijn stuur. Na lang aandringen nam hij toch een pitstop om even op krachten te komen en een theetje te drinken. We arriveerden bovenop Mount Abu (1200m) toen het al lang pikdonker was. We sliepen er in de vroegere service quarters van The Jaipur House. Het is een 19de eeuws paleis dat door een Maharaja uit Udaipur werd gebouwd.

Toen we de volgende ochtend wakker werden viel het weer dik tegen. Het was erg mistig en het regende. Gelukkig hield het op met regenen en konden we toch nog rustig een bezoek brengen aan de Jaïntempels van Mount Abu. Ze waren iets minder indrukwekkend dan die van Ranakpur, maar ze dateren uit de 11de eeuw en zijn dus een pak ouder! De Jaïn waren hier nog wat strenger dan in Ranakpur, het was verboden om foto's te nemen in de tempel.

Alvorens terug naar Udaipur te keren wou Jochen, op aanraden van de reisgids, nog even een bezoek brengen aan een bron. Er zou een koeienhoofd zijn gebouwd waaruit het water van een bron spuit. We moesten er 1200 trappen voor afdalen, het was dus veelbelovend. De teleurstelling was dan ook des te groter toen het echt iets belachelijk kleins en doms bleek te zijn... en dan puffend die 1200 trappen terug naar boven. Gelukkig waren moeke en vake met de kids boven gebleven en werden ze van dit tripje gespaard.


Vervolgens ging onze tocht terug richting Udaipur. De weg van Mount Abu naar Udaipur was geweldig goed en helemaal niet druk. Het was erg vlot rijden, in niets te vergelijken met de weg van Delhi naar Agra, gelukkig maar.

Aangekomen in Udaipur checkten we in in ons volgende hotel: Krishna Niwas. Het is een hotel van een kunstenaarsfamilie en het was dan ook erg mooi versierd met muur- en plafondschilderingen. We aten lekker Indisch eten (en de kindjes lekkere Belgische frietjes) in het restaurant met wat zowat het mooiste terras van de wereld moet zijn: Ambraï. Het terras was ingericht met een gezellig kampvuur en had uitzicht over het meer op de schitterende paleizen. Er was ook een artiest die poppenkast speelde met typische zelfgemaakte Rajastaanse poppen en dus was het ook voor Roos en Sam echt leuk. Uiteraard aten we ook de volgende dagen nog in dit restaurant.



De volgende dag ontbeten we eerst in Café Namaste, een French bakery waar we croissants, muffins en kaasbroodjes verorberden. Dan brachten we een bezoek aan het prachtige paleis The City Palace. Het is eens wat anders dan onze westerse robuuste kastelen. Heel fijn en kunstzinnig ingericht. Echt mooi. Het is het grootste paleis van Rajasthan met een gevel van 244 meter lang. Voor Roos was dit het paleis van prinses Shanti, de zogezegde zus van prinses Jasmine. Ze fantaseerde erop los, dat Shanti daar in de schommel had gezeten en daar met haar vriendinnetjes had gespeeld,... Schattig.




Na lekker gegeten te hebben in het Jagat Niwas Palace hotel aan een tafeltje met uitzicht op het meer, deden we een iets uitgebreidere boottocht van een uurtje, nestelden we ons opnieuw op een terrasje in de zon en genoten we van het uitzicht en van het zonnetje op ons gelaat.





We aten opnieuw op het prachtige terras van restaurant Ambraï en zochten nadien ons bed op. We moesten voorbereid zijn om erg vroeg op te staan gezien we de volgende dag om 6:15AM de trein namen richting Chittorgarh. We reisden in 1ste klasse, onze namen hingen buiten op de trein gekleefd zodat je kon zien op welke stoel je moest plaatsnemen. In de trein was er een Indische man die Sam entertainde door Indische liedjes te zingen. Ze was als bij wonder onder de indruk en dus erg rustig.


Het Rajput Fort van Chittorgargh staat bovenop een heuvel en torent hoog boven de stad uit. Het fort vormt wellicht het meest aansprekende en historisch belangwekkendste fort van heel Rajasthan. De kinderen speelden verstoppertje in de ruïnes en waanden zich in een dierentuin. We zagen apen, allerlei vogels, kamelen, dromedarissen, koeien, buffels, geiten, honden, ezels,... Roos vroeg op een bepaald ogenblik aan vake 'waarom die apen eigenlijk niet in de dierentuin zitten'. Tja, stadskinderen... Papa werd op een keertje bijna aangevallen door een stier en kon maar net aan diens horens ontsnappen, dat was even schrikken en sinds dat voorval wandelen we toch iets minder gerust langs de koeien en stieren heen.
Chittorgarh is meer te vergelijken met een historische site. We bezochten er onder andere het fort, een jaïntempel, een hindoetempel, de overwinningstoren en een museum. Het was prachtig en dat is alweer een understatement.











's Avonds keerden we per trein terug richting Udaipur en waren we opgelucht toen we ons bedje in konden. Het was voor ons allen erg vermoeiend geweest.

Op onze laatste dag kuierden we nog wat rond door de mooie straatjes van Udaipur. En om af te sluiten genoten we alweer van lekker eten en drinken op het welgekende, mooie terras.















's Avonds namen we het vliegtuig terug richting New Delhi. Roos maakte tijdens de vlucht een tekening voor de hostess en ging die persoonlijk aan haar overhandigen. Ze heeft de rest van de rit op diens schoot mogen zitten. Achteraf kwam de dame in kwestie zeggen dat ze 'very happy was, she made my day!'. En zo had Roos weeral een goede daad verricht.


Het viel erg tegen toen we terug in Delhi arriveerden. Er hing en hangt nog steeds erg veel smog, te vergelijken met dichte mist. Het is hier nu ook heel erg koud, we verwarmen ons aan enkele elektrische vuurtjes maar dat is natuurlijk nog wat anders dan een huis met centrale verwarming. Zodra je de living verlaat, ben je een ijsklompje. We lieten de schoorsteen kuisen om de open haard te kunnen gebruiken, maar onze buren waren ons voor en konden al ondervinden dat dat hier niet werkt, de schouw trekt niet. Jammer!

De kindjes gingen vandaag terug naar school, gelukkig zonder al te veel weerstand. moeke en vake namen een kijkje op hun schooltjes en maakten kennis met de juffen. De scholen werden goedgekeurd.

Maandag vertrekken moeke en vake richting Agra voor een bezoek aan de Taj Mahal. Ze gaan onder hun tweetjes, dat is toch een pak rustiger dan met al de Anthierensjes erbij.

Tot slot wil ik nog even iedereen een spetterend 2010 toewensen, met vooral een goede gezondheid, veel liefde en geluk!

We hebben de Taj gezien!

Lang geleden, tijd voor een nieuwe update...

De Sint zit weer in Spanje en dus werd het tijd om de kerstboom op te zetten.



In het verleden kochten we steeds 'een echte' en daardoor zaten we nu met een probleem: geen kerstboom! Gelukkig mochten we die van onze buren lenen, die brachten de kerstperiode in België door en hadden hem dit jaar dus niet nodig. In Delhi kan je er wel kopen, maar het zijn zulke schrale toestanden... we zien wel hoe we dat naar volgend jaar toe zullen oplossen.

We bezochten enkele kerstmarkten: de Duitse was naar mijn mening verschrikkelijk. Niks kerst te bespeuren. Die van Sam haar schooltje was echt leuk. De kinderen hebben er van genoten. Ze mochten zelfs elk een mini-kerstboom versieren voor 20 roepies (dat is een kleine 30 Eurocentjes) en die dan ook nog mee naar huis nemen. Ze staan nu te pronken op hun kamers.

Zaterdag 12 december vertrokken we met onze wagen en chauffeur richting Agra. Het is een dikke 200 km rijden. Maar helaas betekent dat in India een trip van minstens 5 uur. De autostrades zijn hier zowat de enige deftige wegen, waardoor iedereen er gebruik van maakt: dromedaris, paard&kar, fietser, voetganger, koe, auto en bus nemen allemaal gezellig de autostrade. Gevolg is dat je niet eens een gemiddelde snelheid van 50km/uur haalt. Tja...



Onderweg stopten we eerst in het stadje Mathura, op de westelijke oever van de Yamuna rivier. Deze stad is een belangrijk hindoeïstisch bedevaartsoord. Haar geschiedenis gaat ver terug, nog ver voor het begin van onze jaartelling. Het was niet gemakkelijk om de juiste plekjes te vinden. Uiteindelijk hebben we een straatjongen mee in de auto genomen en die heeft ons dan de weg gewezen naar een centraal vertrekpunt. Een andere vrijwilliger drong zich op als gids en toonde ons de weg doorheen de stad. We bezochten een tempel, de ghats (een prachtig netwerk van tempels, bomen en treden die naar het water afdalen), een heilige boom waar Krishna zijn kleren in gehangen zou hebben alsook een heilige tuin. Het was een minder toeristische doch mooie plek en het liep er vol aapjes, wat natuurlijk fijn was voor de kids. We kregen onderweg een rode stip (tikka) op ons voorhoofd, moesten noodgedwongen gebruik maken van een Indisch openbaar toilet (voor ieders bestwil vermeld ik geen verdere details hieromtrent) en spotten een slangenbezweerder. 't Was meer dan de moeite waard!



Vervolgens reden we door naar Agra, alwaar de Taj Mahal zich bevindt. De Taj zou voor de volgende ochtend zijn, dus bezochten we die namiddag nog het 16de eeuwse eclectische Agra Fort. Opnieuw werden de kinderen overbevraagd om mee te poseren voor de Indische camera's. Het fort leek een beetje op dat van Delhi. Jammer was dat het mooiste deel gesloten was voor renovatie.



Aangekomen in het hotel kregen Roos en Sam elk een bloemenkrans rond hun nekje gehangen. Na een lange incheckprocedure gingen we naar onze kamer, lieten roomservice aanrukken (pizza en frietjes) en kropen allemaal gezellig, moe en voldaan om 21 uur ons bedje in.

De volgende morgen erg vroeg opgestaan. Het is zaak zo vroeg mogelijk aan de Taj te arriveren en de toeristenmassa te vermijden. Rond 7:30 uur waren we aan de Taj Mahal en... hij is inderdaad indrukwekkend mooi. Het valt werkelijk niet te beschrijven, je moet het gezien hebben. Elk detail is perfect... echt niet te geloven.





>



En toen ging de weg nog langs Fatehpur Sikri. Dit was 14 jaar lang de hoofdstad van het Mogolrijk. De stad werd schijnbaar plots verlaten, vermoedelijk wegens een gebrek aan voldoende aanvoer van vers water. De stilte (als er niet te veel toeristen zijn), de kracht en de grootte van de gebouwen in rode zandsteen maken het geheel erg indrukwekkend. Een leuk weetje is, dat alle gebouwen in Fatehpur Sikri werden gebouwd zonder gebruik te maken van mortel!



Ten slotte bezochten we nog de prachtige Dargah moskee, Jama Masjid. We werden er een tijdje lang echt lastiggevallen door een tienerjongen die erg aandrong om te gidsen. Ook al maakten we hem duidelijk dat we liever alleen wilden zijn (waarop hij dan steevast antwoordde 'this is a holy place, you're never alone here'). We hebben ons voor het eerst echt boos gemaakt. Maar goed, het was waarlijk een prachtige moskee, met ook een mini Taj Mahal in. Vooral de 54 meter hoge hoofdingang is erg indrukwekkend en zou de hoogste in Azië zijn!







Na dit alles keerden we moe maar tevreden en vooral voldaan huiswaarts met onze auto. Het werd nog een lange rit (6 uur gereden over 202 kilometer). Onderweg keken we wel onze ogen uit... hoe primitief velen in dit land toch nog moeten leven. Echt niet te geloven.





En toen werd het aftellen naar de komst van... Moeke en Vakeeeeeee!

Prachtige uitstapjes in Delhi

Vorige week zaterdag brachten we een bezoek aan Humayun's Tomb. Echt de moeite waard. Hier liggen de praalgraven van keizer Humayun, zijn zoon en zijn weduwe. Het mausoleum van rode zandsteen heeft de vorm van een grote onregelmatige achthoek met een hoge tamboer (de cirkelvormige of veelhoekige onderbouw waarop een koepel rust) en licht uivormige marmeren koepels. Het is het eerste voorbeeld van Perzische invloed in de Indiase architectuur en werd gebouwd tussen 1565 en 1572. Zo’n 70 jaar eerder dan de Taj Mahal!







In de namiddag waren we uitgenodigd bij Monique (collega van Jochen) en Mike (Amerikaan) voor onze eerste echte Thanksgiving-party. Het was echt een heel gezellig feest. Thanksgivingday is een nationale feestdag in de Verenigde Staten waarop dank wordt gezegd voor de oogst en voor allerlei andere goede dingen. In de Verenigde Staten wordt deze dag gevierd op de vierde donderdag in november. De Amerikaanse traditie associeert de feestdag met een feest dat door de Pilgrim Fathers zou zijn gevierd in 1621 toen zij in Plymouth in Massachusetts een nederzetting hadden gesticht. Na de barre tocht met de Mayflower vanuit Europa mislukte de oogst, mede doordat ze als inwijkelingen totaal niet wisten hoe ze op die grond en met die weersomstandigheden de aarde moesten bewerken. Toen er, volgens deze theorie, dankzij de hulp van de lokale bevolking en na een Indian Summer, in november alsnog geoogst kon worden, volgde de eerste viering van Thanksgivingday. Het is een beetje herkenbaar voor ons, in die zin dat we zelf ook ondervinden hoe moeilijk het is om eten te bereiden, maaltijden bij elkaar te sprokkelen in een totaal nieuwe omgeving als India.
Niet alleen was het erg gezellig, ook het eten was fantastisch lekker. De typische dingen waren aanwezig: kalkoen, cranberry's, pumpkin soup and pumpkin pie. Overheerlijk. Je moet het maar klaarspelen, hier in India, om zo'n feestmaaltijd aan een hoop mensen te serveren!

Zondag had Sam een (smoggerige) 'sportdag', al leek het meer op een 'sportshow' van haar school, Little Pearls.



Sam deed mee aan de discipline 'lopen'. Ze moest zo'n 50 meter lopen en in het midden van haar tripje een vlaggetje uit een emmer oppikken. De andere kinderen waren al halfweg toen Sam net uit de startblokken vertrok. Ze waren aangekomen toen Sam op haar dooie gemak haar vlaggetje uit de emmer nam. Ongestoord liep ze toen richting finish. Niet eens doorhebbende dat de rest al op haar stond te wachten.



Ook was er een 'brothers and sisters-race' waaraan Roos deelnam. Ze liep met volle overgave en werd knap derde. Ze mocht een prijs in ontvangst nemen en was natuurlijk heel erg fier!



Opmerkelijk aan de sportdag was, dat er hier in India andere sporten naar voor kwamen dan dat in België zou zijn. Hier deden de kindjes bijvoorbeeld aan yoga, leuk om te zien. Ook was er een klasje dat een demonstratie taekwondo gaf. Er was zelfs een aantal kindjes dat stenen plaatjes met hun handjes doormidden sloeg, echt grappig!

Woensdagnamiddag kwamen de kindjes van de Nederlandse speelgroep nog eens hier spelen. De kinderen amuseerden zich op de trampoline.

Donderdagavond kwamen twee collega's van Jochen met hun partners bij ons eten. Jochen was zeer streng: de mensen moesten een ware feestmaaltijd voorgechoteld krijgen! Het kostte veel (weliswaar aangename) moeite, ik moest er een pak winkels en marktjes voor afschuimen om al de ingrediënten bij elkaar te sprokkelen. Uiteindelijk werd het menu: Aperitiefhapjes: Kippenspiesje met zoetzuur sausje; Soepje van gele paprika met balletje van ricotta, munt en basilicum; Gevulde champignon. Voorgerecht: Soufflé van courgette, tomaat en mozzarella. Hoofdgerecht: Indische schotel, klaargemaakt door Namita: Met rijst en paneer gevulde koolblaadjes, bedekt met een sausje van tomaat en champignonnetjes. Nagerecht: Waaier van desserten: Citroentaart; Brownie; Chocomousse van echte Belgische chocolade.
Het was een fijne avond en alles was gelukt (oef), iedereen voldaan en tevreden!

Vrijdagavond organiseerde de BLBA (Belgian-Luxembourg Business Association) haar maandelijkse bieravond op Olive Beach in Hotel Diplomat. We zijn er even naartoe geweest en hebben er een lekkere Chimay gedronken.

Zaterdag was een drukke dag. In de voormiddag zijn we een bezoek gaan brengen aan de Bangla Sahib Gurdwara, een Sikh-tempel. Vóór we er binnengingen was er iets zeer confronterends: vlak aan de ingang lag er een dode man in het midden van de straat. Iedereen deed voort alsof er niets aan de hand was. De bedelaars bedelden verder, de straatverkopers verkochten hun waren... Het was voor ons echt een schok. Gelukkig hadden de kinderen niets door.

Voor we de tempel binnengingen moesten we onze haren bedekken. Mannen, vrouwen, kinderen... iedereen draagt er een hoofddeksel. Wij kregen een oranje bandana in bruikleen.



De tempel was echt prachtig en van de mooiste en indrukwekkendste dingen die ik hier voorlopig al heb gezien. Vooral de sfeer was zeer inspirerend. Er klonken continu live-gezangen van hun heilige schrift die erg rustgevend waren. Er was een groot 'bassin' met heilig water, waar de mensen zich mee besprenkelden, er in gingen staan, enz. Uiteraard waren onze kinderen daar uitermate in geïnteresseerd en stonden ze er al snel ook met hun voetjes in.



Een centraal thema binnen deze gemeenschap is 'delen'. De kinderen kregen er door meerdere Sikhs spontaan snoepjes overhandigd.





Alvorens de mensen binnen bij de guru gaan, kopen ze eten of bloemenkransen om te delen en te offeren. Ook ik kreeg van een vrouw een bakje eten aangeboden. Ze zei dat ze wou dat ik dat met mijn gezin zou delen, om de gratie van god te krijgen. Ik heb het echter niet aangedurfd om het op te eten... Jochen wou het dan afgeven aan de mannen waar iedereen die eten wou delen zijn bakje gekocht voedsel afgaf, en kreeg ook van die mannen een bakje eten terug. Tja, we geraakten er dus echt niet meer vanaf. Uiteindelijk hebben we het buiten aan een bedelende vrouw met een baby gegeven.
De kinderen waren zeer geïnspireerd door de Sikhs die voor hun guru knielden. Voor we het goed en wel doorhadden, zaten ook zij op hun knieën de grond te kussen. De guru en zijn helpers konden er gelukkig mee lachen en waren zelfs gecharmeerd. De kinderen kregen van hen een bloemenkrans om hun hals gehangen. Echt machtig.





In de namiddag was er het grote-Sinterklaas-spektakel op de residentie van de Nederlandse ambassadeur. De Nederlanders vieren de Sint een dagje eerder dan de Belgen, grappig toch. Het was een waar feest met de kinderen als belangrijkste gasten. Op de dienbladen van de kelners geen toastjes of hapjes, wel door KLM overgevlogen pepernoten, speculaas, chocola en marsepijn. De Sint arriveerde niet op zijn paard, maar wel op een prachtig versierde olifant. Voor de ouders was dat al indrukwekkend, laat staan voor de kleine ukjes.



Eén voor één werden de kindjes bij de Sint geroepen. Hij wist van al de kindjes wel iets te vertellen. Sam overhandigde hem haar tuutjes, ze kreeg er een warm applaus voor in return. 's Nachts daarentegen had ze er dik spijt van en heeft ze echt hartverscheurend gehuild.



Roos zong voor de goedheiligman 'Sinterklaas kapoentje' door de microfoon en werd op haar beurt eveneens bedankt met een hartelijk applaus.



Op het einde kreeg elk kindje een zak snoep en een pak, kon er nog gedronken en gegeten worden (hotdogs, njammie) en waren de kinderen erg voldaan. De Sint vertrok toen huiswaarts op zijn olifant. Wanneer hij de straten van New Delhi opwandelde, keek menig Indiër uiterst verbaasd. Er waren er zelfs die stopten met hun wagen om van het spektakel een foto te nemen.



Het viel me op hoe verschillend wij toch al praten, Belgen en Nederlanders. Toen de Sint aan een Belgisch kindje vroeg of 'ie zoet was geweest', wist dat kind totaal niet wat de Sint bedoelde. Tja...
Ander grappig verschil merk je in het liedje 'Sinterklaas kapoentje': wij vragen de Sint om iets in onze schoen te leggen, van de Nederlanders mag de Sint het gerust in hun schoentje 'gooien'. 's Avonds werd dan nog het schoentje thuis gezet, met een wortel voor... precies: de olifant.

En dan rijd je naar huis en word je opnieuw met de harde Indische realiteit geconfronteerd: kinderarbeid: kinderen die straatwerken uitvoeren.



Mama en papa hadden die avond nog een charity-event van de BLBA op de residentie van de ambassadeur. Er was een optreden van Saskia Rao en haar man, echt prachtig: een combinatie van sitar en cello!

En zondagochtend ontdekten de kinderen dan eindelijk hun cadeautjes van de Sint: een Barbiehuis (van bedenkelijke kwaliteit) en veeeeel lekkers. Njammie! Je merkt echt dat de lekkere Belgische zoetigheden voor hen minder een evidentie zijn, ze genoten dan ook des te meer!

We gingen gisteren op algemeen aanraden van velen naar de kerstmarkt van the German House, maar dat was een dikke tegenvaller. Geen streepje kerstsfeer te bespeuren, echt jammer! Roos deed er uit pure verveling dan maar mee aan een kleurwedstrijd en... ze won alweer de derde prijs!

Afgelopen week riep Roosjes' Engelse juf Salony me in haar klas. Ze zei dat ze die dag op zoek was naar een kindje van Roos haar klas. Ze had op de speelplaats geroepen 'where is Sarah'. Daarop was Roos naar haar gekomen en had gezegd: 'Salony, Sarah is not here today'. De juf was zoooo gelukkig dat Roosje een volzin had gesproken... en mama en papa nog des te meer! Ook van de Franse juf, Magda, kreeg ik de feedback dat Roos het erg goed doet in de klas. Dat is echt wel een opluchting.

Dit weekend hopen we eindelijk naar de Taj Mahal te kunnen gaan. Het hotel is geboekt, maar we wachten nog steeds op onze nummerplaat. Zonder die nummerplaat kunnen we met onze wagen niet naar Agra rijden. Dat wordt dus erg spannend. Duimen maar!