Naar school met een big smile!

Twee september betekende hetzelfde als eerste schooldag in de Franse school in Delhi. Gisterenavond was al duidelijk dat Sam er erg gerust in was, ze viel meteen in slaap toen ze in haar bedje lag. Bij Roos was dat een tikkeltje anders. Ze moest toch nog even skypen met oma en moeke alvorens ze met een gerust hartje ging slapen.

En vanochtend was het dan zo ver. De grote dag voor Roos, nog een veel grotere dag voor Sam. Voor het eerst echt naar school.



Sam deed het super-goed, begon meteen te spelen en trok zich van ons niets meer aan. 'Daaaag mama en papa, nog een kusje en een dikke knuffel!'



Bij Roos hebben we een beetje lobby-werk moeten leveren bij de principal. Aanvankelijk zou ze niet bij haar twee vriendinnetjes in de klas zitten. Ze hadden haar van hen gescheiden omdat ze vorig jaar te veel Engels sprak tijdens de Franse lessen. Om grote drama's te voorkomen, hebben we erop aangedrongen hen niet te splitsen. Uiteindelijk kon ze in dezelfde klas als Akshaya (Frans-Indische) en Sophia (Filipijns-Spaanse) blijven zitten. Oef!

Het werd een blij weerzien met de meiden. Ze begonnen meteen met z'n drietjes te spelen en deelden dikke knuffels uit aan elkaar.



Hopelijk hebben ze veel plezier vandaag. Hopelijk vallen de verhalen vanavond goed mee. Hopelijk is Sam erin geslaagd om zich in het Engels verstaanbaar uit te drukken wanneer ze naar het toilet moet! Fingers crossed!

Back in town

Wat hebben we genoten van onze vakantie in België. Iedereen terugzien was werkelijk super-fijn. Bedankt aan allen voor het warme onthaal en de gezellige babbels! We kunnen er weer tegen voor een tijdje, al gaan we jullie ongetwijfeld missen. Hier enkele sfeerbeelden: (Aangezien ik mijn fototoestel eigenhandig in zee geworpen heb, bestaan er van het eerste deel van ons verlof in België geen kiekjes meer. Amen.)




















Na een afscheid dat toch een tikkeltje minder zwaar viel dan dat van vorig jaar, volgde een aangename vlucht. We werden op de vlieger alweer verwend met een ijsje van het IJsboerke, njammie! We landden hier in Delhi in de nieuwe terminal 3. Deze is alvast af geraakt vóór de start van de Common Wealth Games in oktober. Al mag je niet te gedetailleerd inspecteren, want de afwerking laat hier en daar echt wel te wensen over. Jammer toch.

Demil, onze chauffeur, was ons niet vergeten en stond ons keurig aan de luchthaven op te wachten. Het werd een blij weerzien. Demil was blij om de kids terug te zien, de kids waren blij om 'Demiiiiiiil' weer te zien. Het regende, waardoor het niet zo heel warm, ja zelfs aangenaam was van temperatuur, al is het wel super-vochtig.

Eens thuis stond ons een onaangename verrassing te wachten. De boiler in onze badkamer heeft wellicht een heel aantal dagen zwaar staan lekken. Daardoor is de muur tussen de badkamer en de slaapkamer helemaal doordrongen geraakt van het vocht. Hij staat vol witte en zwarte schimmel. Verder zijn een hele hoop kleine spullen stuk geraakt die in het water hebben gelegen zoals een elektrische verwarming, juweeltjes, inoxen vuilbakje, onze kleerkast enz. Het motto 'het is maar materie' dat we hanteren sinds we in India wonen, deed ons de zaak een beetje relativeren, maar het mag toch gedaan zijn met die onzin!

Papa is er maandagochtend al meteen weer ingevlogen. Mama en de kids hebben last van een jetlag en waren erg laat hun bed uit.

Het weer is hier: nat. Voor het eerst sinds jaren heeft Delhi te maken met hevige moesson-regens. Voordeel wellicht is dat al de vuiligheid een beetje uit de lucht geregend is. Voor het eerst sinds we in Delhi wonen, konden we een blauwe hemel aanschouwen!

Roos ging vandaag voor de eerste keer naar de Nederlandse school. De Nederlandse school organiseert Nederlandse taal- en cultuurlessen voor kinderen die het Nederlands als eerste of als tweede taal spreken. Roos kwam tevreden de klas uit, een hele opluchting aangezien ze vooraf echt geen zin had om te gaan. Vanaf volgende week maandag zal mama haar juf zijn, spannend!

We zijn er bij-na, we zijn er bij-na...

Nog zes keer slapen en mama vliegt met haar kids naar België. Al hebben we er een dubbel gevoel bij want we moeten papa hier alleen achter laten. Toegegeven, we kijken er wel naar uit om familie en vrienden terug te zien!

De laatste tijd is het erg warm geweest. Sam gaat al een tijdje niet meer naar school aangezien de Indische schooltjes grote vakantie hebben. Het is echter heel moeilijk om haar, binnen in huis, te blijven entertainen. 'Mama wat gaan we nu doen?', 'Ik weet het ook niet meer, Sam'. Knutselen, spelen op de WII, met de poppen spelen, bouwen met Duplo-blokken, een puzzel maken, een filmpje kijken, helpen in de keuken, spelen met het poppenhuis, met de Barbies of My Little Pony,... Niets kan mijn kinderen nog voldoende boeien. We kijken er dan ook naar uit om naar België te komen en activiteiten buitenshuis te kunnen ondernemen. Gewoon een wandelingetje maken naar de speeltuin, samen fietsen, een bezoek brengen aan een speeltuin,... het zijn zaken waar we nu echt van dromen.

In een poging om Sam toch een beetje te entertainen, schreef ik haar in voor een 'verhalen en knutselsessie' bij 'The Reading Caterpillar'. Dit zijn twee zeer gemotiveerde Indische dames die met volle overgave en veel engagement deze sessies organiseren. Ze lezen allerhande verhaaltjes voor die passen in een bepaald thema en daarna wordt dit creatief omgezet. Het onderwerp van deze sessie was 'Me'. Sam vond het heel erg leuk en dus was mama ook tevreden. Ik verschoot er trouwens van hoe goed Sam de Engelse verhaaltjes al begrijpt!




Roos leerde de afgelopen weken zwemmen. Ik had haar ingeschreven voor zwemlessen op de Amerikaanse compound en ze deed het verbazend goed. Ik had nooit gedacht dat ze na 5 zwemlessen al zo goed zou zwemmen. Jammer genoeg wou ze de laatste keren niet meer deelnemen. Ik weet niet waarom. Het is in elk geval erg jammer!




Het einde van het schooljaar is ook voor Roos in zicht. Op 18 juni heeft ze haar laatste schooldag. Ondertussen vond hun tweetalig eindejaarsspektakel 'Peau d'âne' plaats. Dit is een beetje een Assepoester-achtig verhaal. Roos was ziek en had koorts, maar we lieten haar toch deelnemen. Ze had er zich zo ontzettend hard op verheugd, we konden het haar niet ontnemen. En wat deed ze het goed. Op het einde, op de tunes van 'I'm a Barbie girl' stal ze zelfs de show en kreeg ze de hele zaal aan het lachen! Een echt showbeest is ze, maar dat wisten we al wel langer...







We willen jullie ten slotte dit prachtige natuurschoon niet onthouden. Eerst en vooral de bloesems van de amaldas, een boom die bij ons op de oprit staat:



Vervolgens de 'stam' van de banyan tree. Het is een boom met een soort van 'luchtwortels' waarvan er een gigantisch grillig exemplaar voor de residentie van de ambassadeur staat:



Tot binnenkort allemaaaaal! See you soon!