Whitening

Europeanen hebben vandaag de dag graag een bruin tintje. Het toont dat we lekker in de zon konden liggen. Dat we geld en tegenwoordig vooral tijd hadden om op vakantie te gaan, om zonnigere oorden op te zoeken.

Nu moet ik hieraan toevoegen, dat dat voor de jaren '20 wel even anders is geweest. Mensen met een gebronsde uit, dat waren handenarbeiders en boeren. Mensen die veel tijd buiten moesten besteden voor hun werk. Mensen die meestal van de lagere klasse waren. Na de jaren '20 ontstond het toerisme. Men ging naar het strand als men er geld en tijd voor had. En zo zijn we van een gebruinde huid beginnen te houden.

Dit is voor Aziaten net tegenovergesteld. In India blijken mensen van de lagere kastes zelfs een meer getinte huid te hebben en mede daardoor minder kansen te hebben in hun leven! Brahmanen zouden een lichtere huid hebben.

Hier in KL zie je dames zich beschermen tegen de zon. Waar wij een tasje of paraplu boven ons hoofd zouden houden wanneer we in de regen lopen, doen zij het wanneer ze in de zon lopen... een parasol dus. Om zich tegen de zon te beschermen. Om te vermijden dat hun huid donkerder zou worden.

Gek? Niet gekker dan een gebruinde huid te willen hebben, zeker?

Junior Hash

Een paar weekends geleden, namen we deel aan een wandeling van de KL Junior Hash House Harriers, kortweg, junior hash.

Concreet maakt deze organisatie wandelingen door de bossen, plantages en jungles in en rond Kuala Lumpur. Een goede gelegenheid om deze een beetje te ontdekken. Want als je je weg er niet kent, kan je uiteraard makkelijk verloren lopen.

Op het parcours liggen hier en daar papiersnippers. Je moet deze klein-duimpje-gewijs zoeken en volgen. Het leuke is, dat je hier en daar een beetje verloren kan lopen. Maar dan hoor je plots iemand 'on-on' roepen, wat wil zeggen dat die het pad opnieuw gevonden heeft. En dan loop je gewoon daar weer naartoe. Erg leuk dus, een beetje een spel voor de kinderen om de juiste weg te vinden en te volgen.

De walk was een 4-tal km lang. Gewoonlijk hebben Roos en Sam na 500m wandelen al steken in hun zij, pijn in hun benen of tenen. Maar niets van dattum deze keer. Geweldig toch!

We wandelden door de natuur, de modder, de rivier, klommen op een waterval. Moesten toen het begon te regen soms van heuveltjes naar beneden sliden. Smerige boel, maar big fun!

 Neen, je ziet hier vooral GEEN waterpijp, we staan hier diep in de jungle ;)

Minpuntje zijn de bloedzuigers. Na aankomst was het zaaks elkaar erop te inspecteren. We scoorden er 3: 1 voor Sam, 1 voor Sofie, 1 voor Jochen!

Gelukkig vallen ze er met een beetje muggenspray vanzelf wel af. Al blijft het daarna wel een tijdje doorbloeden. Het smerige beest spuit namelijk een beetje anti-stollingsstof in alvorens het vampier-gewijs je bloed begint te drinken... wat er uiteraard voor zorgt dat je wonde achteraf niet dicht.

Gezien het Halloween was, mochten de kids achteraf 'trick or treat-en'. Ze maakten een gigantische zak snoep buit. Hun dag kon niet meer stuk!

Nomade

Sam leert op school het liedje 'Nomade' van Michèle Bernard.

Ze vroeg me wat 'nomade' dan wel precies betekent.

Ik leg uit dat nomaden nooit op een vaste plaats blijven wonen. Dat ze met heel hun hebben en houden altijd weer vertrekken om ergens anders te gaan wonen.

Waarop Sam zegt: 'Ah, zoals wij mama?'

Tja...